Travel Knowledges

Travel is education for living.

စြန္႔လႊတ္စြန္႔စား ထားဝယ္သူမၾကီး သူရမခ်စ္ပို၏ ေမျမိဳ႕ဇာတ္ခံု အဖံုဖံု

ခ်မ္းသည္တစ္ေခါက္ ေမျမိဳ႕သြားရင္းနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ စစ္ဘက္ဆိုင္ရာ တတိယအျမင့္ဆံုး တံဆိပ္ျဖစ္သည့္ သူရတံဆိပ္ကို ရရိွထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးၾကီးတစ္ေယာက္ဆီ သြားေရာက္ဂါရဝ ျပဳခဲ့ပါတယ္။ သူမနာမည္က မခ်စ္ပိုျဖစ္ျပီး အာဇာနည္လမ္း၊ ထံုးဘို၊ ရပ္ကြက္ၾကီး(၁)၊ ျပင္ဦးလြင္မွာ ရိွပါတယ္။ သူမအေၾကာင္းကို ေနာက္ပိုင္းလူငယ္ေတြ မသိရာကေနစျပီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာဆိုးတဲ့အတြက္ သီးသန္႔ေဆာင္းပါးအေနနဲ႔ ေရးျဖစ္လိုက္တာပါ။

မခ်စ္ပိုအတၳဳပၸတၱိႏွင့္ ပတ္သတ္ျပီး မၾကာခင္မွာ ရုပ္ရွင္တစ္ကား အေနနဲ႔ ထြက္လာဖို႔ေတာ့ ရိွတယ္။ ဒါရိုက္တာ ကိုေဇာ္(အာရုဏ္ဦး) ရိုက္ကူးျပီး အကယ္ဒမီ ေဒၚစိုးျမတ္သူဇာက သရုပ္ေဆာင္ထားပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ကလည္း ဒါရိုက္တာ ဦးတင္သန္းဦးနဲ႔ အကယ္ဒမီ ေဒၚမို႔မို႔ျမင့္ေအာင္တို႔ ရိုက္ခဲ့ၾကေသးတယ္။ အဲ့သည့္တုန္းက ဆင္ဆာမရခဲ့လို႔ ထုတ္လႊင့္တာေကာ၊ ျမဝတီရုပ္သံလိုင္းမွာ ျပသတာေကာ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ သည္တစ္ေခါက္ေတာ့ ဆင္ဆာလြတ္ျပီး ျပသႏိုင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္တာပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ မခ်စ္ပိုက အသဲဝဲဝဲေလးနဲ႔ စကားေျပာျပတ္တဲ့ ထားဝယ္သူေလးပါ။ သူမအရပ္က ၅ေပ ၃လက္မဆိုေတာ့ အေရွ႕တိုင္းသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အရပ္ပုတဲ့အထဲမွာေတာ့ မပါပါဘူး။ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေနတဲ့ သူမရဲ႕ေမာင္ေလး ဘီအီးတပ္မွာ ေတြ႕လိုက္တယ္လို႔ သတင္းရတာနဲ႔ လိုက္ရွာဖို႔အတြက္ ေမျမိဳ႕ကို ေရာက္လာခဲ့တာပါ။

ေမျမိဳ႕ကို ေရာက္ေတာ့ ထံုးဘိုရပ္ရိွ ဦးၾကြယ္ႏွင့္ ေဒၚပုတို႔အိမ္မွာ ေနထိုင္ရင္း အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ ဦးၾကြယ္နဲ႔ ရင္းႏွီးေနတဲ့ BE တပ္မွ တပ္ၾကပ္လွေမာင္ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုၾကရာမွ အိမ္ေထာင္ဖက္မ်ား ျဖစ္လာၾကတယ္။ တပ္ၾကပ္လွေမာင္က BE တပ္မွာ ထမင္းခ်က္တာဝန္ကို ယူရတယ္။

၁၉၄၉ခု၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၂၁ရက္ေန႔မွာ ေကအန္ဒီအို (KNDO) အဖြဲ႕က ေမျမိဳ႕ကို အလစ္အငိုက္ တက္သိမ္းပါတယ္။ စစ္ေျမျပင္အင္ဂ်င္နီယာ (BE) အဖြဲ႕၁ ႏွင့္ အဖြဲ႕၂ ဟာ ရသမွ် လက္နက္ေတြကို သိမ္းဆည္းျပီး လားရိွဳးသို႔ ဆုတ္ခြာထြက္ေျပးရတယ္။ လားရိွဳးမွာ တပ္ဖြဲ႕ေတြျပန္စုျပီး ေမျမိဳ႕ကို ျပန္ခ်ီတက္တယ္။

ထမင္းခ်က္တပ္ၾကပ္လွေမာင္လည္း ေရွ႕တန္းထြက္တိုက္ရေတာ့တာေပါ့။ တိုက္ပြဲမွာ ရန္သူ႔က်ည္သင့္ျပီး ေနာက္တန္းျပန္ဆင္းရတယ္။ မခ်စ္ပိုက ေယာက်္ားျဖစ္သူအတြက္ ေကအန္ဒီအိုကို အခဲမေက်ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အရာရိွကို သူလည္း သည္တိုက္ပြဲမွာ ပါဝင္ပါရေစ ဆိုျပီး ခြင့္ေတာင္းခဲ့တာ။

ထိုအခ်ိန္တုန္းက အစိုးရတပ္နဲ႔ ေကအန္ဒီအိုတပ္ေတြဟာ ေမျမိဳ႕မွာ ေျခကုပ္စခန္းယူၾကျပီး ျမိဳ႕တြင္းတိုက္ပြဲငယ္ေတြ မၾကာခဏဆိုသလို တိုက္ေနၾကတယ္။ သည္လိုအခ်ိန္မွာ ရန္သူ႔စခန္းရိွ လက္နက္ၾကီးနဲ႔ စက္ေသနတ္ တည္ေနရာေတြ ေထာက္လွမ္းဖို႔ အေရးတၾကီး လိုအပ္ေနတယ္။ ခက္တာက BE တပ္ကုန္းကေန ထြက္လာတဲ့ ေယာက်္ားမွန္သမွ်ကို ရန္သူ႔ဘက္က ဖမ္းဆီးသတ္ပစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ဟိုဘက္သည္ဘက္ ေစ်းေရာင္းေစ်းဝယ္ေတာ့ ျပဳထားတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မခ်စ္ပိုအေနနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးေထာက္လွမ္းေရး လုပ္ဖို႔ အရာရိွက တာဝန္ေပးပါတယ္။

မခ်စ္ပိုက ဓားေျမွာင္တိုတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ လက္ပစ္ဗံုးကို ေတာင္းျပီး ႏြား ေလး၊ ငါး၊ ဆယ္ေကာင္ႏွင့္အတူ ႏြားေက်ာင္းရင္း ေထာက္လွမ္းေရး လုပ္ပါေတာ့တယ္။ လက္နက္ၾကီးနဲ႔ စက္ေသနတ္ တည္ေနရာေတြ ေထာက္လွမ္းရင္းနဲ႔ လမ္းမွာ ရန္သူတပ္သား သံုး၊ ေလးေယာက္ အစုနဲ႔ ဆံုရင္ ဗံုးနဲ႔ ထုခ်လိုက္ေတာ့တာပါပဲ။ မခ်စ္ပိုက ေနာက္ပိုင္း ထမိန္ဝတ္ျပီး ေထာက္လွမ္းေရး လုပ္ရတာ အားမရေတာ့ဘူး။ လက္ပစ္ဗံုးက ေနရာတိုင္း သံုးဖို႔မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ အထက္အရာရိွဆီကေန ေသနတ္နဲ႔ ေဘာင္းဘီရွည္ေပးဝတ္ဖို႔ ေတာင္းဆိုတယ္။ ဗိုလ္ၾကီးဘျဖဴက လက္ခံျပီး ေျခာက္လံုးျပဴးေသနတ္ ထုတ္ေပးတယ္။ မခ်စ္ပိုက မနက္ပိုင္းဆို ေထာက္လွမ္းေရးလုပ္တယ္။ ညဘက္ေတြမွာ စစ္တပ္နဲ႔အတူ ရန္သူ႔စခန္းကို လိုက္တိုက္တယ္။

တစ္ည ရန္သူ႔ေထာက္ပံ့ေရးကုန္းကို ဝင္စီးရာ မခ်စ္ပိုဝမ္းဗိုက္ကို ေသနတ္မွန္တယ္။ ရဲေဘာ္ေတြက မခ်စ္ပိုကို ျမိဳ႕ထဲသို႔ ျပန္လည္ေပြ႕ခ်ီထုတ္ခဲ့ရတယ္။ နယူးေဆးတိုက္က ေဒါက္တာဘရွင္ကို တိတ္တဆိတ္ ဆက္သြယ္တဲ့အခါ ေဒါက္တာဘရွင္လိုက္လာျပီး မခ်စ္ပိုအား ကားျဖင့္ ေဆးတိုက္သို႔ သယ္ေဆာင္သြားပါတယ္။ ရန္သူဘက္မွ မသကၤာသျဖင့္ ေဒါက္တာဘရွင္အိမ္ လိုက္လာျပီး စံုစမ္းရာ ကားျဖင့္ထြက္သြားတာ လူနာသြားၾကည့္တာပါ။ တိုက္ပြဲသံေတြၾကားလို႔ ၾကာၾကာမကုရဲသျဖင့္ ျပန္လာတာဟု မွင္ေသေသနဲ႔ ျငင္းလႊတ္သျဖင့္ မခ်စ္ပို လြတ္ေျမာက္ခဲ့ပါတယ္။ ညတြင္းခ်င္းပဲ ခြဲစိတ္ကုသျပီး ဒဏ္ရာကို ၁၅ခ်က္ေလာက္ ခ်ဳပ္လိုက္ရတယ္။

တစ္ပတ္ၾကာေတာ့ မခ်စ္ပိုက ဒဏ္ရာမက်က္ေသးေပမယ့္ ျပန္ခ်င္လွျပီဟုဆိုကာ ေဆးတိုက္မွဆင္းလာျပီး ဦးၾကြယ္တို႔အိမ္မွာ သြားေရာက္ပုန္းေအာင္းေနခဲ့တယ္။ ထိုစဥ္က ေမျမိဳ႕ကအစိုးရတပ္ေတြအားလံုး အလ်င္အျမန္ မႏၱေလးသို႔ ဆင္းျပီး ရန္သူနဲ႔ တိုက္ခိုက္ေနရခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ တပ္သားေတြရဲ႕ မိသားစုေတြလည္း မလိုက္ပါႏိုင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေမျမိဳ႕မွာပဲ ပုန္းေအာင္းျပီး ေနခဲ့ၾကရတယ္။

ေကအန္ဒီအိုတပ္ဟာ အစိုးရတပ္သားေတြရဲ႕ မိသားစုဝင္ေတြထက္ မခ်စ္ပိုကိုပဲ အပူတျပင္း ရွာေနၾကတာပါ။ မခ်စ္ပိုရဲ႕ ေထာက္လွမ္းေရးသတင္းက ေကအန္ဒီအိုတပ္မွာ အေတာ္ေလးပ်ံ႕ေနပါျပီ။ မခ်စ္ပို ပုန္းေနတဲ့ ထံုးဘိုရပ္မွာ မခ်စ္ပုဆိုတာ ရိွတယ္။ မခ်စ္ပုက ေကအန္ဒီအိုတပ္ဖြဲ႕ဝင္ ေစာဘစံရဲ႕ မယားျဖစ္တယ္။ မခ်စ္ပုရဲ႕ သတင္းေပးခ်က္အရ မခ်စ္ပိုတစ္ေယာက္ ဦးဘၾကြယ္တို႔အိမ္မွာ ပုန္းေနမွန္း ေကအန္ဒီအိုအဖြဲ႕ သိသြားတယ္။ ေစာဘစံနဲ႔ အဖြဲ႕ဝင္ေတြ ဦးဘၾကြယ္အိမ္ လိုက္လာျပီ မခ်စ္ပိုကို အတူလိုက္ခဲ့ဖို႔ ေခၚတယ္။ မခ်စ္ပိုက ဓားေျမွာင္ဝွက္ျပီး လိုက္သြားတယ္။

ေစာဘစံက မခ်စ္ပိုမွာ အံပြားအပိုပါတဲ့အတြက္ ခုလို အစြမ္းထက္ေနတာလို႔ ယံုၾကည္တယ္။ ဘုန္းနိမ့္ေအာင္လုပ္ျပီး အံပြားကိုထုတ္ပစ္မွ မခ်စ္ပိုကို သတ္လို႔ရႏိုင္မယ္လို႔ ယူဆတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မခ်စ္ပုအိမ္မွာ မီးေနသည္ထမိန္နဲ႔ စီမံျပီး မခ်စ္ပိုကို ဘုန္းနိမ့္ေအာင္လုပ္တယ္။ ပိုေသခ်ာေအာင္ တပည့္ေတြကို ခ်ဳပ္ခိုင္းျပီး အံဖံုးကိုဓားနဲ႔ခြဲျပီး အံပြားကို ထုတ္ေစတယ္။ မခ်စ္ပိုက သည္အတိုင္း ျငိမ္ခံမေနပါဘူး။ ဝွက္လာတဲ့ ဓားနဲ႔ ျပန္လည္တိုက္ခိုက္ရာ ေစာဘစံရဲ႕ တပည့္ႏွစ္ေယာက္ က်ပါတယ္။ ေစာဘစံမွာ ေဒါသထြက္လြန္းသျဖင့္ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္လိုက္တယ္။ မခ်စ္ပိုတစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အသက္ျပင္းသလဲဆိုရင္ ေသနတ္ဒဏ္ရာမ်ားစြာ ရေနတာေတာင္ ေသြးအိုင္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေသႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ေစာဘစံတစ္ေယာက္ မခ်စ္ပို ေသေလာက္ျပီ ထင္ရေတာ့မွ ေရတြင္းထဲ ပစ္ခ်လိုက္တယ္။ ပိုေသခ်ာေအာင္ အေလာင္းေပၚသို႔ အုတ္က်ိဳး၊ ပန္းအိုးကြဲေတြနဲ႔ ဖို႔ေစတယ္။

မခ်စ္ပို က်ဆံုးတဲ့ေန႔က ၁၉၄၉ခု၊ ဧျပီလ ၈ရက္ေန႔ပါ။ သူမအသက္က ၄၂ႏွစ္ေပါ့။ အဲ့သည့္ေန႔မွာပဲ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္လက္ေအာက္ခံတပ္ေတြက မႏၱေလးျမိဳ႕ကို ျပန္လည္သိမ္းပိုက္ႏိုင္ခဲ့ျပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ျမိဳ႕သိမ္းေအာင္ပြဲ က်င္းပေနၾကပါတယ္။ သည္ေအာင္ပြဲသတင္းေတြကိုေတာ့ မခ်စ္ပိုတစ္ေယာက္ မသိသြားခဲ့ရွာပါဘူး။

မခ်စ္ပိုက်ဆံုးျပီး သံုး၊ ေလးရက္ အၾကာမွာ သူမ၏အေလာင္းကို ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၄၉ခု၊ စက္တင္ဘာလ ၁၆ရက္မွာ သူမက်ဆံုးခဲ့တဲ့ေနရာမွာပဲ စစ္အခမ္းအနားျဖင့္ သျဂိဳဟ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၅၀ခု၊ ဇန္နဝါရီ ၄ရက္ (လြတ္လပ္ေရးေန႔) မွာ မခ်စ္ပိုကို စစ္ဖက္ဆိုင္ရာတတိယအျမင့္ဆံုးဆုတံဆိပ္ျဖစ္တဲ့ သူရတံဆိပ္ကို ခ်ီးျမွင့္ေၾကာင္း ေၾကျငာခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးအေနျဖင့္ သူရဘြဲ႕ရတာဟာ မခ်စ္ပိုက ပထမဆံုးနဲ႔ တစ္ဦးတည္းေသာ ျဖစ္ပါတယ္။

Ref: ေမျမိဳ႕ သို႔မဟုတ္ ျပင္ဦးလြင္မွ သူရမခ်စ္ပို - ေဆြျမင့္သူ (ေၾကး/ေျမ)၊ ေၾကးမံုသတင္း ၁၉၉၅ခု မတ္လ၁၃ရက္ - ဦးခင္ေမာင္ႏိုင္ (BE)

ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခ်မ္း - #travellerchan

Copyright © 2020 Traveller Chan. All Rights Reserved.